The effect of restorative material and application timing on the bond strength to primary dentin treated with silver diamine fluoride

Creative Commons License

Yaz M., Güdük Ö. F., Abaklı İnci M.

JOURNAL OF CLINICAL PEDIATRIC DENTISTRY, cilt.50, sa.4, ss.130-140, 2026 (SCI-Expanded, Scopus)

Özet

Amaç: Bu in vitro çalışma, %38 gümüş diamin florür (SDF; Riva Star, SDI, Avustralya) ile işlem görmüş yapay olarak demineralize edilmiş süt dişi dentinine farklı restoratif materyallerin, özellikle rezin modifiye cam iyonomer simanın (RMGIC; Fuji II LC, GC Corporation, Japonya) ve bulk-fill akışkan kompozit rezinin (SDR Plus, Dentsply Sirona, Almanya) uygulanmasının yanı sıra uygulama zamanlamasının bağlanma dayanımı üzerindeki etkilerini değerlendirmeyi amaçlamıştır.

Yöntem: Yapay olarak demineralize edilmiş düz dentin yüzeylerine sahip 68 çekilmiş süt azı dişi, restoratif materyal türü ve uygulama zamanına göre rastgele dört gruba ayrılmıştır (n = 17/grup): GIC0 (RMGIC—0. gün), BF0 (bulk-fill kompozit—0. gün), GIC14 (RMGIC—14. gün) ve BF14 (bulk-fill kompozit—14. gün). Bulk-fill restorasyonlarda üretici firmanın talimatlarına uygun olarak üniversal bir adeziv sistem uygulanmıştır. SDF uygulaması ve restoratif işlemler tamamlandıktan sonra tüm örnekler test öncesinde 30 gün boyunca yapay tükürük içerisinde bekletilmiştir. Makro-makaslama bağlanma dayanımı (SBS) ölçülmüş, kırık tipleri stereomikroskop altında sınıflandırılmış ve seçilen örnekler taramalı elektron mikroskobu (SEM) ile analiz edilmiştir.

Bulgular: Uygulama zamanlaması bağlanma dayanımını anlamlı düzeyde etkilerken, restoratif materyal türünün anlamlı bir etkisi bulunmamıştır. SDF uygulamasından 14 gün sonra yapılan restorasyonlarda, hem RMGIC (p = 0,009) hem de bulk-fill kompozit (p = 0,011) gruplarında, 0. günde yapılan restorasyonlara kıyasla anlamlı derecede daha yüksek bağlanma dayanımı elde edilmiştir. En yüksek ortalama bağlanma dayanımı BF14 grubunda (5,56 ± 3,54 MPa; bulk-fill kompozit—14. gün), en düşük ortalama bağlanma dayanımı ise GIC0 grubunda (1,78 ± 1,46 MPa; RMGIC—0. gün) gözlenmiştir. Aynı uygulama zamanında bulk-fill kompozit gruplarında RMGIC gruplarına göre daha yüksek ortalama değerler elde edilmiş olsa da bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p > 0,05).

Sonuç: Restorasyonun SDF uygulamasından iki hafta sonra yapılması bağlanma dayanımını artırmıştır. Restoratif materyal türü bağlanma dayanımını anlamlı düzeyde etkilememiş olsa da, klinik sonuçların optimize edilmesi açısından restorasyonun uygulanma zamanlaması dikkate alınmalıdır.

Background: This in vitro study evaluated the effects of restorative material, specifically resin-modified glass ionomer cement (RMGIC; Fuji II LC, GC Corporation, Japan) compared to bulk-fill flowable composite resin (SDR Plus, Dentsply Sirona, Germany), and the timing of their application timing on the bond strength to artificially demineralized primary dentin treated with 38% silver diamine fluoride (SDF; Riva Star, SDI, Australia). Methods: Sixty-eight extracted primary molars with artificially demineralized, flat dentin surfaces were randomly assigned to four groups (n = 17/group) according to restorative material and timing of application: GIC0 (RMGIC—day 0), BF0 (bulk-fill composite—day 0), GIC14 (RMGIC—day 14), and BF14 (bulk-fill composite—day 14). For bulk-fill restorations, a universal adhesive system was applied according to the manufacturer’s instructions. Following the SDF application and restoration procedures, all specimens were stored in artificial saliva for 30 days before testing. Macro-shear bond strength (SBS) was measured, fracture types were classified under a stereomicroscope, and selected specimens were further analyzed using scanning electron microscopy (SEM). Results: Application timing significantly influenced bond strength, whereas restorative material type showed no significant effect. Restorations placed 14 days after SDF application demonstrated significantly higher bond strength than those placed on day 0 for both RMGIC (p = 0.009) and bulk-fill composite (p = 0.011). The highest mean bond strength was observed in BF14 (5.56 ± 3.54 MPa; bulk-fill composite—day 14), while the lowest was in GIC0 (1.78 ± 1.46 MPa; RMGIC—day 0). Although bulk-fill composite demonstrated higher mean values than RMGIC within the same application time, the difference was not statistically significant (p > 0.05). Conclusions: Bond strength improved when restoration was delayed by two weeks after SDF application. Although the restorative material type did not significantly affect bond strength, application timing should be considered to optimize clinical outcomes.