İstisna olarak müdahale, norm olarak müdahale: BAE’nin ulusal güvenlik ve dış politika evrimini açıklamak

Creative Commons License

Baycar H., Doğan Akkaş B.

OPUS Toplum Araştırmaları Dergisi, cilt.23, ss.1-18, 2026 (TRDizin)

Özet

Birleşik Arap Emirlikleri (BAE), Orta Doğu’nun en etkili bölgesel aktörlerinden biri hâline gel miştir. Bununla birlikte, mevcut literatür bu dönüşümü büyük ölçüde liderlik değişimi, özellikle Muhammed bin Zayid’in yükselişi ya da ülkenin artan maddi kapasitesi üzerinden açıklamak tadır. Bu makale, söz konusu açıklamaların BAE’nin ulusal güvenlik stratejisindeki dönüşümü gözden kaçırdığını ileri sürmektedir. Çalışma, federasyonun 1971’de kurulmasından bu yana değişen iç ve bölgesel tehdit algılarının Emirliğin ulusal güvenlik anlayışını nasıl yeniden şekil lendirdiğini incelemektedir. Bu araştırma, ülkenin giderek daha müdahaleci hâle gelen dış po litikasını, ulusal güvenlik stratejisinde birbirini izleyen değişimlerin dışa yansıması olarak ince leyen; süreç izleme yöntemine dayalı doküman analizinin kullanıldığı, tek bir ülkeyi ele alan boylamsal bir vaka çalışmasıdır. Makale, BAE’nin güncel dış politikasını seçici müdahalecilik olarak tanımlayan kavramsal bir çerçeve geliştirmektedir. Bu çerçeve, söylemsel ve maddi müdahaleci pratikleri, düzeni dönüştürme ve sürdürme hedefleriyle bir araya getirmektedir. Seçici müdahalecilik kavramı, ulusal güvenlik stratejisi, dış politika ve müdahale arasındaki iliş kiyi kurmakta ve ardından Emirliklerin güvenlik düşüncesinin evrimini üç aşamada izlemekte dir: devletin bekası ve federasyonun inşası (1971–1970’lerin sonu), koalisyon güvenliği ve is tisnai müdahale (1980–2011) ve Arap Ayaklanmaları sonrasında seçici müdahalenin normal leşmesi (2011–günümüz). Makale, her bir dönemin Emirlikleri’nin dış politikasının amaçlarını ve araçlarını yeniden tanımlayan farklı bir ulusal güvenlik mantığını yansıttığını ileri sürmektedir. 

The United Arab Emirates (UAE) has emerged as one of the Middle East’s most influential regional actors. Yet, existing scholarship largely explains this transformation through leadership change, particularly the rise of Mohammed bin Zayed, or through the country’s growing material capabilities. This article argues that these explanations overlook the evolution of the UAE’s national security strategy. It examines how changing domestic and regional threat perceptions have reshaped Emirati national security since the federation’s establishment in 1971. This research is a single-country longitudinal case study of document analysis using process tracing to examine the country’s increasingly interventionist foreign policy as the external manifestation of successive changes in its national security strategy. The article develops a conceptual framework that defines the UAE’s current foreign policy as selective interventionism, combining discursive and material interventionist practices with objectives of order transformation and order maintenance. The selective interventionism links national security strategy, foreign policy, and intervention before tracing the evolution of Emirati security thinking across three phases: state survival and federation building (1971–late 1970s), coalition security and exceptional intervention (1980–2011), and the normalization of selective intervention following the Arab Uprisings (2011–present). It argues that each phase reflects a distinct national security logic that redefined the objectives and instruments of Emirati foreign policy.