Akademik Veri Yönetim Sistemi
18th International IDEA Conference: Studies in English, Ankara, Türkiye, 13 - 15 Mayıs 2026, ss.78, (Özet Bildiri)
Modern edebî üretim, geç
modernitenin epistemolojik ve ontolojik krizlerine estetik yanıtlar olarak
parçalanmayı, sessizliği ve umutsuzluğu ön plana çıkarır. Bu çalışma, Sarah
Kane’in 4.48 Psychosis adlı eserini Emil Cioran’ın A Short History of
Decay adlı yapıtı çerçevesinde incelemekte; her iki metnin de berraklığın
acıdan ayırt edilemez hâle geldiği bir bilinç krizini dile getirdiğini ortaya
koymaktadır. Cioran, çöküşü düşüncenin bir sonucu olarak sunar; varoluşu ise
inancın, ilerleme fikrinin ve kimliğin ironi içinde çöktüğü sonsuz bir hayal
kırıklığı döngüsü şeklinde tasvir eder. Kane de benzer biçimde, psişik
parçalanmanın yaşantısal deneyimini sahneye taşır; zihinsel ıstırabı iletişimin
ve empatinin sınırlarını açığa çıkaran teatral bir forma dönüştürür. Onun
dağılma dramaturjisi, Cioran’ın nihilizmini performatif düzlemde
gerçekleştirir; burada berraklık hem ifşa hem de yok oluş işlevi görür. Oyunun
doğrusal olmayan sözdizimi, itiraf ile soyutlama arasında gidip gelen yapısı ve
biçimin sökülüp dağıtılması, Cioran’ın farkındalık yoluyla varlığın aşınması
anlamına gelen “bilincin patolojisi” şeklinde adlandırdığı olguyu somutlaştırır.
Kane, Cioran’ın aforizmatik düşüncesini bedenselleşmiş sözceye dönüştürerek
varoluşsal çöküşü bir parçalanma fenomenolojisine çevirir. Cioran’ın düşünsel
nihilizmi ile Kane’in bedenselleşmiş acısını karşı karşıya getiren bu çalışma,
her iki yapıtın da bir çöküş poetikası inşa ettiğini savunmaktadır: güzellik,
inancın yıkıntıları içinde varlığını sürdürür; hakikat ise bütünlüğün çöktüğü
yerde ortaya çıkar. Bir bilinç laboratuvarı olarak tiyatroda Kane’in oyunu,
umutsuzluğu deneye dönüştürerek anlamı kendi çözülüşünün kırılgan kalıntısı
olarak görünür kılar. Sonuç olarak 4.48 Psychosis, Cioran’ın açıklık ile
yıkımın ayrılmazlığına ilişkin kanaatini dramatize eder; dilin sınırlarının
anlamın son mekânına dönüştüğü bir yaratım biçimi olarak umutsuzluğu sahneye
taşır.
Anahtar Kelimeler: 4.48
Psychosis, Cioran, Çöküş, Kendilik, Parçalanma
Modern literary production foregrounds fragmentation,
silence, and despair as aesthetic responses to the epistemological and
ontological crises of late modernity. This study examines Sarah Kane’s 4.48
Psychosis through Emil Cioran’s A Short History of Decay—both
articulating a crisis of consciousness in which lucidity becomes
indistinguishable from suffering. Cioran presents decay as the consequence of
thought, portraying existence as an endless cycle of disillusionment where
faith, progress, and identity collapse into irony. Kane, similarly, stages the
lived experience of psychic fragmentation, transforming mental anguish into a
theatrical form that exposes the limits of communication and empathy. Her
dramaturgy of disintegration performs Cioran’s nihilism, where lucidity
functions as both revelation and annihilation. The play’s non-linear syntax,
oscillation between confession and abstraction, and dismantling of form
instantiate what Cioran calls the pathology of consciousness—the corrosion of
being through awareness. By translating Cioran’s aphoristic thought into
embodied utterance, Kane converts existential decay into a phenomenology of
fragmentation. Juxtaposing Cioran’s reflective nihilism with Kane’s embodied
suffering, this study argues that both enact a poetics of collapse: beauty persists
within the ruins of belief, and truth emerges where coherence fails. The
theatre as a laboratory of consciousness, Kane’s play transforms despair into
experiment, revealing meaning as the fragile residue of its own disintegration.
Ultimately, 4.48 Psychosis dramatises Cioran’s conviction that clarity
and ruin are inseparable, turning despair into creation where the limits of
language become the final space of meaning.
Keywords: 4.48 Psychosis, Cioran, Decay, Fragmentation, Self